1. TRADYCYJNE ZAMKI METALOWE
Są najbardziej powszechnym typem zamków ortodontycznych i współcześnie mają niewielkie rozmiary, dzięki czemu są bardzo komfortowe. Wykonane są z wysokiej jakości stali nierdzewnej.
Z zamkami metalowymi masz opcję dodania kolorowych ligatur elastycznych, które utrzymują łuk w kanałach zamków. Twój uśmiech stanie się wówczas oryginalny i kolorowy.
2. ZAMKI CERAMICZNE
Zamki te wykonane są z jasnych materiałów, dlatego są mniej widoczne na Twoich zębach, niż zamki metalowe. Z tego powodu stosuje się je u starszych nastolatków i dorosłych mających wymogi co do estetyki. Aparaty te – choć wizualnie mniej wyeksponowane, wymagają większej uwagi w czasie czyszczenia zębów, ponieważ płytka nazębna odkładająca się dookoła zamka zlewa się z jego powierzchnią i jest mniej widoczna, co w przypadku powtarzającego się niedomywania tych okolic może wywołać nieodwracalne odwapnienia szkliwa. Są one większe niż zamki metalowe, bardziej kruche, a przezroczyste ligatury elastyczne utrzymujące łuk przebarwiają się niektórymi pokarmami oraz osadem z papierosów.
3. APARATY RUCHOME WYJMOWANE
Są to rożnego typu płytki akrylowe wykonane indywidualnie z wycisku zębów pacjenta i zaprojektowane w zależności od jego potrzeb. Stosowane u dzieci i młodzieży w trakcie wzrostu. Efektywność działania tych aparatów uzależniona jest od współpracy pacjenta. Zaleca się nosić je minimum 14 godzin na dobę.
4. LECZENIE NAKLADKAMI (ALIGNERAMI)
Celem leczenia ortodontycznego systemem nakładkowym jest skorygowanie wad zgryzu, lub wad zębowych w zakresie funkcjonalnym i estetycznym. Indywidualny plan leczenia został przygotowany na podstawie szczegółowej analizy oczekiwań pacjenta oraz oceny możliwości przesunięcia zębów w oparciu o zebrany materiał diagnostyczny niezbędny do postawienia rozpoznania, w każdym indywidualnym przypadku. Metoda nakładkowa polega na przygotowaniu kompletu cienkich, przezroczystych, niewidzialnych szyn, których łączna ilość obliczona jest na podstawie symulacji komputerowej i jest uzależniona od stopnia złożoności wady zgryzu. Nakładki są ponumerowane i będę wydawane przez lekarza w miarę postępu leczenia podczas wizyt, które będą odbywały się według zaleceń lekarza, najczęściej co 6 – 12 tygodni (przez cały okres leczenia systemem nakładkowym). U niektórych pacjentów może być wymagane zastosowanie przyklejanych zaczepów estetycznych (attachmentów),a także innych elementów ortodontycznych, które ułatwiają przemieszczanie zębów (są to elementy, które w trakcie leczenia mogą się odkleić, wtedy będą wymagały ponownego zamontowania). Pacjent jest zobowiązany do noszenia nakładek przez minimum 22 godziny na dobę, zdejmując je jedynie na czas posiłków i czyszczenia zębów. W trakcie leczenia pacjent jest zobowiązany do zachowania wzmożonej higieny jamy ustnej, a także odbywania regularnych wizyt higienizacyjnych, zgodnie z zaleceniami lekarza. W trakcie leczenia nakładkowego może zaistnieć konieczność wykonania tzw. „strippingu”, który polega na zmniejszeniu grubości szkliwa w celu umożliwienia ruchu zębów. Po zastosowaniu pierwszej serii nakładek może być wymagane wykonanie dodatkowych skanów wewnątrzustnych, protokołu fotograficznego oraz badania tomograficznego lub/ i radiologicznego i/lub cefalometrycznego, celem zastosowania dodatkowych nakładek. Po zakończeniu leczenia nakładkowego w niektórych przypadkach zgryz może wymagać odbudowy startych części zębów, a także wykonania procedur medycznych celem zmaksymalizowania efektu estetycznego (np. licówki, korony, flow injection – estetycznej odbudowy kompozytowej)
Po zakończeniu leczenia nakładkowego rozpoczyna się kolejna faza leczenia – tak zwana faza retencyjna, której celem jest zapobieganie powrotowi zębów do pozycji sprzed leczenia i ustabilizowaniu ich w nowym miejscu w łuku zębowym. Polega ona na użytkowaniu aparatów retencyjnych – w postaci szyny retencyjnej tłoczonej (aparat zdejmowany) lub retainera (drutu retencyjnego przyklejonego od wewnętrznej strony zębów przednich).